Aarden in Amsterdam, tegen beter weten in

October 16, 2008

Quotes der herkenbaarheid: “De Nederlandse cultuur is zeer dominant. Uiteindelijk kun je je als expat in Amsterdam alleen thuisvoelen als je geintegreerd bent.

“Van onderonsjes in de gangen en de kantine van je bedrijf begrijp je (als expat) weinig. Nederlanders doen weinig om jou er als outsider bij te betrekken.

“Velen beginnen enthousiast, het gaat een paar jaar goed, maar ineens beseffen ze: als ik niet Brits of Nederlands word, bungel ik er altijd bij.

“Dan kom je in een land dat van je verwacht dat je kiest voor een nieuwe nationale identiteit, met bijbehorende codes.

“Afspraken lang van tevoren maken. Dat ‘weird’ doen, waar Amsterdammers waanzinnig trots op zijn maar anderen weinig van begrijpen, en dat echt fungeert als een uitsluitingsmechanisme.”

Aldus socioloog Adrian Favell in NRC Handelsblad, die uitlegt waarom ‘free movers’ niet in Nederland aarden. Dat was in 1994 een voorname reden voor J. om Amsterdam te verlaten en naar Amerika terug te gaan. Ik volgde. Nu wederom in Amsterdam. Tijdelijk, zeggen wij. Zij begrijpen dat niet. En dat is, als je Favell leest, hartstikke begrijpelijk.

Advertisements

Weemoed op de pedalen

October 15, 2008

Van geroerd naar verschrikt, en dat in luttele pedaaltrappen. Het leek zo’n simpel tripje, eigenlijk niet meer dan links aan het eind van de straat, even dat drukke kruispunt over en over de brug rechtsaf. Van huis naar school. Op de eerste schooldag raakte ik redelijk verhit van dat korte tochtje.

Geroerd omdat ik zomaar met mijn kinderen naar school fietste. De oudste voorop, de jongste pal naast me. Een simpel en alledaags tafereel, maar volkomen nieuw voor me. In Amerika liepen we naar school, in Engeland pikte de bus hen op.

In Nederland fietsen we. Ook als het regent.

Juist dat gewone was voor mij zo bijzonder. Ik zag in mijn kinderen eerst mezelf als jochie, ploeterend op een iets te grote fiets met een iets te grote boekentas achterop. Toen het plotse besef dat ik meefietste als vader, die vanuit het verre buitenland in een puur Hollands moment was beland. Een nostalgische schildering van een doorsnee jeugd.

Weemoed maakte plaats voor verschrikking. Want nadat we eerst op zondagochtend in een stil Amsterdam hadden geoefend, bruggetje over, achterom kijken, tramrails ontwijken, hand uitsteken, kwam ik tot de ontdekking dat niet het autoverkeer de grootste bedreiging vormde. Het waren de medefietsers. Een gekrioel van wielermaniakken, jong en oud, links en rechts, een gekkenhuis.

Ik hield mijn hart vast. Mijn jongens trokken zich nergens iets van aan. Het was voor hen al heel gewoon.

En Guus zingt ook nog steeds

October 14, 2008

Het was de eerste keer dat ik even terug was. Bruiloft van een goede vriend, dus daar onderbrak ik graag even mijn eeuwige emigratie voor. Weekje over uit New York, afdalen naar Tilburg om te dansen, te drinken en te zingen op de muziek van een groots artiest. Alleen had ik nog nooit van hem gehoord.

De Volkskrant had vanochtend een alleraardigst profiel van Guus Meeuwis. Al veertien jaar aan de top met Nederlandse ballades. Een beschrijving van zijn succes dat uit de lucht was komen vallen. Het is een Nacht, zo meen ik, was de naam van het nummer waarmee de Tilburgse student de hitparade in de zomer van 1995 had bestormd. Hij kwam even kort optreden op de bruiloft, en iedereen was door het dolle heen.

Behalve ik. Want ik kende hem dus niet.

En eigenlijk nog steeds niet. Met uitzondering van een cd’tje dat ik per post ontving toen ik inmiddels van New York via Washington in Londen was terecht gekomen. Een lied over Brabant. Een fijn lied, en het maakte warme gevoelens los. Hoe langer je weg bent, hoe nostalgischer je wordt over je ijlere wortels. Dus was Guus, die ik niet kende, een vertolker van jeugdsentiment. Nu ik weer terug ben, glimlach ik om die emotie. Want Brabant, nee Brabant mis ik eigenlijk helemaal niet.

Gevoel van niks, helemaal niks

October 13, 2008

Nu de gordijnen eenmaal hangen, probeer ik terug te halen wanneer ik me weer in Nederland waande, mijn land van herkomst. Ontgroeid, maar ook ontworteld? Ik kon het me niet voorstellen. Ergens moest het toch kriebelen, die Hollandse genen. Ik reisde terug naar zondag 1 juni, de dag dat ik van Engeland naar Nederland emigreerde.

Ik had de Volvo volgeladen, met kleding, een strijkplank, keukengerei en een halfslachtig gevoel van verzet. Onder geen beding wilde ik erkennen uit te kijken naar De Terugkeer. Verzet tegen dat feit, want een terugkeer was het wel degelijk, hoe ik ook probeerde.

Markeren dan maar, op het moment dat ik de grens van Belgie en Nederland passeerde. Een allang verdwenen grens, waar ik vroeger geld wisselde als we gingen stappen in Antwerpen. Ook dat geld, francs en guldens, bestond niet langer. Dus wat had ik te vrezen.

Ik voelde niks. Helemaal niks.

Een kopje koffie dan maar, Douwe Egberts om toch een Hollandsch gloriegevoel aan te boren. Daarna snel op weg naar Amsterdam. Misschien zou ik daar mezelf op eigen bodem terugvinden.

Geland in Holland. Vier maanden na aankomst

October 12, 2008

Ze hangen. En daarmee is de terugkeer een feit. Het duurde pak ‘m beet een maand of vier, en elke keer lag de uitvlucht voor het oprapen. De gedachte alleen al was zo onbedaarlijk Nederlands. Dus de geringste smoes verdrukte wat toch een keer moest gebeuren. Totdat J. het zat was, ik uit veiligheidsoverwegingen ook, een klusjesman langskwam en een hele zwik gordijnen werd gekocht. En werd opgehangen. We’re back, baby!

Dag buren

Dag buren

Bit of a change. Hell, why not?

April 30, 2008

It’s official. I have a new job: Deputy Editor in Chief of NOS News. An amazing challenge, a great honour and it’s gonna be a lot of fun.

I will start June 2nd. Which means I will return to my native Holland after having been away for over thirteen years. But hey, New York City, Washington DC, London and now Hilversum seems like a logical move.

The boss blogged about it: Read it here. Apparently he wants me to keep blogging. So don’t go away. Neither do I.

Always learning, also from an intern

April 13, 2008

Doing a piece to camera can be, ahum, great fun. Especially when you’re filming the whole thing yourself. It doesn’t really matter sometimes whether you’ve done it a lot. Take these two examples.

The first is my attempt (as part of an exercise, don’t mind what I say, caus’ it’s made up). The second is from my intern Madelijne. My point is: Pro or beginner, we all screw up.

Tim’s gepruts:

Madelijne’s brave attempts:

But you know, it all works out in the end, the very end…

Mobile Journalism on our news floor

April 11, 2008

This short movie was filmed on a mobile phone. Put together by Remy Hersbach, intern at our brand new Digidesk. He is a student at my old school, the very superior Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg. He shot this thingie as an example for the Mobile Phone Festival in Groningen.

Click on the pic for the flick

Een stukje vanuit hand

The ‘real news story’ came on the Eight O’Clock News. Reporter Robert Schinkel covered the Festival and of course did that on his mobile (Nokia N95). I think he did a marvellous job. See for yourself. He writes about his experiences (in Dutch) on the New Media Blog of the NOS Website. Funny detail, he reveals that NOS sent a satellite truck so he could upload his piece on time for the early edition. Mwah.

Click on the pic to see the flick

Robert Schinkel reports using his mobile

R.I.P Multimedia Maniac (1965-2078)

April 9, 2008

For those of you who were wondering whether I had passed away, died or just expired… Nope, I’m just resting in peace as a blogger on this site, but very much alive on other fronts. Of course, I’m referring to this interesting piece in the NYT (which I’m sure most of you have read already).

Don’t worry, I’ll be back to haunt you.

Blogging as if there’s no tomorrow

March 14, 2008

Lots of fun things happening these days. The NOS has started blogging seriously, and oh boy, it’s great to it all come alive. A wide variety of developments. Enthusiasm, rejection, contamination, misunderstanding, jumping on the bandwagon, falling off the bandwagon, writing, filming, responding, spamming, it’s great. Check for yourself by clicking on the pic, and let me know what you think.

NOS Weblogs