Archive for the ‘Ik ben een Nederlander’ Category

Tradities tellen

November 1, 2008

Beetje een traditie, om een lijstje te maken. Een lijstje ditmaal van tradities, en wij van de NOS berichten erover.

tcm:5-436990

Ik bezie alle honderd tradities en herken mezelf in 59 voorbeelden. De laatste in de rij: Het Achtuur Journaal bekijken. (Naar goede traditie maar eens professioneel over bloggen.)

1. Pakjesavond, Sinterklaas

2. Kerstboom zetten, Kerstmis

3. Vrijmarkt, Koninginnedag

4. Oliebollen, Oud en Nieuw

5. Eieren, kleuren Pasen

(more…)

Duwen zonder te duwen

October 23, 2008

Twee vrije herfstdagen, twee keer naar de film. Nederlandse films natuurlijk, want die gratis taalles ram ik er subtiel doch genadeloos doorheen. Het werd echter ook een ongevraagd lesje vocabulaire in Hollandse onbeschoftheid zoals ik die niet eerder zo ongenadig aan den lijve had ondervonden.

Voordringen. Wegduwen. Afpakken. Snauwen.

Zomaar vier woorden die op weg naar de popcorn-balie via veelbetekende blikken in ons gezicht werden gesmeten. Het meest opmerkelijk: Niemand corrigeert. Kun je kinderen hun gedrag kwalijk nemen als ouders misdragingen negeren, en soms zelfs aanmoedigen.

Assertiviteit, heet dat. Voor jezelf durven opkomen.

Onbeschoft, noem ik dat. Met weer die verwerpelijke aanvechting diep in me om hetzelfde te doen. Want je laat je kind toch niet wegduwen. Je duwt toch gewoon terug. Of misschien zelfs eerst maar even gaan duwen, want fatsoenlijk in de rij gaan staan is er niet bij. Duwen zonder te duwen, want met een beetje brutaliteit heb je de halve wereld.

Althans, in Nederland.

Geneugten van een dubbel paspoort

October 17, 2008

Pa heeft er een, ma idem dito. Maar de kinderen hebben twee paspoorten, en daar maken we altijd handig gebruik van als we op een luchthaven arriveren.

Komen we in Amerika aan, sluiten we aan in de kortere rij voor Amerikaanse staatsburgers. Hollandse pa doet dan steevast beetje onnozel, en nooit maakt de immigratie-officier bezwaar. Andersom hetzelfde verhaal. Amerikaanse mama voegt zich op Schiphol bij de drie kaaskoppen.

Half Nederlands, half Amerikaans, en als je het hen vraagt, voelen de kinderen zich een beetje meer Amerikaan. Moeten we wel voor ons houden, nu we in Nederland wonen. Want ik ontwaar allerlei politici die het willen verbieden dat iemand met een dubbel paspoort ambities mag hebben op een hoger ambt.

Hoe leg ik de kwestie Aboutaleb en Leefbaar Rotterdam uit aan mijn kinderen? Hoe leg ik het mezelf uit? Misschien door vast te stellen dat mijn honderd procent Nederlanderschap een ietsiepietsie minder waard is geworden.

Aarden in Amsterdam, tegen beter weten in

October 16, 2008

Quotes der herkenbaarheid: “De Nederlandse cultuur is zeer dominant. Uiteindelijk kun je je als expat in Amsterdam alleen thuisvoelen als je geintegreerd bent.

“Van onderonsjes in de gangen en de kantine van je bedrijf begrijp je (als expat) weinig. Nederlanders doen weinig om jou er als outsider bij te betrekken.

“Velen beginnen enthousiast, het gaat een paar jaar goed, maar ineens beseffen ze: als ik niet Brits of Nederlands word, bungel ik er altijd bij.

“Dan kom je in een land dat van je verwacht dat je kiest voor een nieuwe nationale identiteit, met bijbehorende codes.

“Afspraken lang van tevoren maken. Dat ‘weird’ doen, waar Amsterdammers waanzinnig trots op zijn maar anderen weinig van begrijpen, en dat echt fungeert als een uitsluitingsmechanisme.”

Aldus socioloog Adrian Favell in NRC Handelsblad, die uitlegt waarom ‘free movers’ niet in Nederland aarden. Dat was in 1994 een voorname reden voor J. om Amsterdam te verlaten en naar Amerika terug te gaan. Ik volgde. Nu wederom in Amsterdam. Tijdelijk, zeggen wij. Zij begrijpen dat niet. En dat is, als je Favell leest, hartstikke begrijpelijk.

En Guus zingt ook nog steeds

October 14, 2008

Het was de eerste keer dat ik even terug was. Bruiloft van een goede vriend, dus daar onderbrak ik graag even mijn eeuwige emigratie voor. Weekje over uit New York, afdalen naar Tilburg om te dansen, te drinken en te zingen op de muziek van een groots artiest. Alleen had ik nog nooit van hem gehoord.

De Volkskrant had vanochtend een alleraardigst profiel van Guus Meeuwis. Al veertien jaar aan de top met Nederlandse ballades. Een beschrijving van zijn succes dat uit de lucht was komen vallen. Het is een Nacht, zo meen ik, was de naam van het nummer waarmee de Tilburgse student de hitparade in de zomer van 1995 had bestormd. Hij kwam even kort optreden op de bruiloft, en iedereen was door het dolle heen.

Behalve ik. Want ik kende hem dus niet.

En eigenlijk nog steeds niet. Met uitzondering van een cd’tje dat ik per post ontving toen ik inmiddels van New York via Washington in Londen was terecht gekomen. Een lied over Brabant. Een fijn lied, en het maakte warme gevoelens los. Hoe langer je weg bent, hoe nostalgischer je wordt over je ijlere wortels. Dus was Guus, die ik niet kende, een vertolker van jeugdsentiment. Nu ik weer terug ben, glimlach ik om die emotie. Want Brabant, nee Brabant mis ik eigenlijk helemaal niet.

Gevoel van niks, helemaal niks

October 13, 2008

Nu de gordijnen eenmaal hangen, probeer ik terug te halen wanneer ik me weer in Nederland waande, mijn land van herkomst. Ontgroeid, maar ook ontworteld? Ik kon het me niet voorstellen. Ergens moest het toch kriebelen, die Hollandse genen. Ik reisde terug naar zondag 1 juni, de dag dat ik van Engeland naar Nederland emigreerde.

Ik had de Volvo volgeladen, met kleding, een strijkplank, keukengerei en een halfslachtig gevoel van verzet. Onder geen beding wilde ik erkennen uit te kijken naar De Terugkeer. Verzet tegen dat feit, want een terugkeer was het wel degelijk, hoe ik ook probeerde.

Markeren dan maar, op het moment dat ik de grens van Belgie en Nederland passeerde. Een allang verdwenen grens, waar ik vroeger geld wisselde als we gingen stappen in Antwerpen. Ook dat geld, francs en guldens, bestond niet langer. Dus wat had ik te vrezen.

Ik voelde niks. Helemaal niks.

Een kopje koffie dan maar, Douwe Egberts om toch een Hollandsch gloriegevoel aan te boren. Daarna snel op weg naar Amsterdam. Misschien zou ik daar mezelf op eigen bodem terugvinden.