Weemoed op de pedalen

Van geroerd naar verschrikt, en dat in luttele pedaaltrappen. Het leek zo’n simpel tripje, eigenlijk niet meer dan links aan het eind van de straat, even dat drukke kruispunt over en over de brug rechtsaf. Van huis naar school. Op de eerste schooldag raakte ik redelijk verhit van dat korte tochtje.

Geroerd omdat ik zomaar met mijn kinderen naar school fietste. De oudste voorop, de jongste pal naast me. Een simpel en alledaags tafereel, maar volkomen nieuw voor me. In Amerika liepen we naar school, in Engeland pikte de bus hen op.

In Nederland fietsen we. Ook als het regent.

Juist dat gewone was voor mij zo bijzonder. Ik zag in mijn kinderen eerst mezelf als jochie, ploeterend op een iets te grote fiets met een iets te grote boekentas achterop. Toen het plotse besef dat ik meefietste als vader, die vanuit het verre buitenland in een puur Hollands moment was beland. Een nostalgische schildering van een doorsnee jeugd.

Weemoed maakte plaats voor verschrikking. Want nadat we eerst op zondagochtend in een stil Amsterdam hadden geoefend, bruggetje over, achterom kijken, tramrails ontwijken, hand uitsteken, kwam ik tot de ontdekking dat niet het autoverkeer de grootste bedreiging vormde. Het waren de medefietsers. Een gekrioel van wielermaniakken, jong en oud, links en rechts, een gekkenhuis.

Ik hield mijn hart vast. Mijn jongens trokken zich nergens iets van aan. Het was voor hen al heel gewoon.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: