Gevoel van niks, helemaal niks

Nu de gordijnen eenmaal hangen, probeer ik terug te halen wanneer ik me weer in Nederland waande, mijn land van herkomst. Ontgroeid, maar ook ontworteld? Ik kon het me niet voorstellen. Ergens moest het toch kriebelen, die Hollandse genen. Ik reisde terug naar zondag 1 juni, de dag dat ik van Engeland naar Nederland emigreerde.

Ik had de Volvo volgeladen, met kleding, een strijkplank, keukengerei en een halfslachtig gevoel van verzet. Onder geen beding wilde ik erkennen uit te kijken naar De Terugkeer. Verzet tegen dat feit, want een terugkeer was het wel degelijk, hoe ik ook probeerde.

Markeren dan maar, op het moment dat ik de grens van Belgie en Nederland passeerde. Een allang verdwenen grens, waar ik vroeger geld wisselde als we gingen stappen in Antwerpen. Ook dat geld, francs en guldens, bestond niet langer. Dus wat had ik te vrezen.

Ik voelde niks. Helemaal niks.

Een kopje koffie dan maar, Douwe Egberts om toch een Hollandsch gloriegevoel aan te boren. Daarna snel op weg naar Amsterdam. Misschien zou ik daar mezelf op eigen bodem terugvinden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: