Duwen zonder te duwen

Twee vrije herfstdagen, twee keer naar de film. Nederlandse films natuurlijk, want die gratis taalles ram ik er subtiel doch genadeloos doorheen. Het werd echter ook een ongevraagd lesje vocabulaire in Hollandse onbeschoftheid zoals ik die niet eerder zo ongenadig aan den lijve had ondervonden.

Voordringen. Wegduwen. Afpakken. Snauwen.

Zomaar vier woorden die op weg naar de popcorn-balie via veelbetekende blikken in ons gezicht werden gesmeten. Het meest opmerkelijk: Niemand corrigeert. Kun je kinderen hun gedrag kwalijk nemen als ouders misdragingen negeren, en soms zelfs aanmoedigen.

Assertiviteit, heet dat. Voor jezelf durven opkomen.

Onbeschoft, noem ik dat. Met weer die verwerpelijke aanvechting diep in me om hetzelfde te doen. Want je laat je kind toch niet wegduwen. Je duwt toch gewoon terug. Of misschien zelfs eerst maar even gaan duwen, want fatsoenlijk in de rij gaan staan is er niet bij. Duwen zonder te duwen, want met een beetje brutaliteit heb je de halve wereld.

Althans, in Nederland.